Bilytica okurlarıyla “Kurana göre insanlık kaç yıldır” konusunu paylaşmak gerçekten güzeldi. Bir sonraki yazımızda görüşmek üzere!
Dünyada Yaşam Kaç Yıldır Var? Bir Günlüğün İçinden Zamanın Hikâyesi
Sizi Bilytica’da “Kurana göre insanlık kaç yıldır” konusuyla ilgili özenle hazırlanmış bu içeriğe bekliyoruz.
Kayseri’de Sessiz Bir Akşam ve İçimde Büyüyen Soru
Kayseri’de yaşıyorum, 25 yaşındayım. Çoğu insan beni dışarıdan sakin biri sanıyor ama içimde sürekli konuşan, sürekli sorular soran bir taraf var. Defterlerim dolu; bazen sadece bir kelime, bazen yarım kalmış cümleler… Ama en çok şu soru etrafında dönüp duruyorum: Dünyada yaşam kaç yıldır var?
Bunu ilk kez çocukken merak etmiştim. Babamla bir akşam gökyüzüne bakarken “Bu yıldızlar ne kadar eski?” diye sormuştum. O da “Çok eski, bizden bile eski” demişti. O gün içimde bir şey kırılmıştı; sanki zamanın büyüklüğünü ilk kez fark etmiş gibi.
Şimdi 25 yaşındayım ve aynı soru hâlâ içimde duruyor ama daha ağır bir şekilde. Çünkü artık sadece merak etmiyorum; aynı zamanda kendimi o zamanın içinde nereye koyacağımı da sorguluyorum.
Defterime Yazdığım İlk Cümle: “Ben Çok Küçüğüm”
Geçen yıl kışın, kar yağarken bir defter açtım ve sadece şunu yazdım: “Ben çok küçüğüm.”
O an aslında dünyada yaşam kaç yıldır var sorusu zihnimde yankılanıyordu. Çünkü öğrendiğim her bilgi, beni biraz daha küçük hissettiriyordu. Bilim insanları yaşamın milyarlarca yıl önce başladığını söylüyor. Bu sayı zihnimde tam oturmuyor ama kalbimde bir yere dokunuyor.
O gün pencereden dışarı bakarken kar tanelerinin düşüşünü izledim. Her biri sanki milyonlarca yıllık bir sessizliği taşıyordu. O an içimde hem bir hayranlık hem de garip bir yalnızlık vardı.
Zamanın Ağırlığı ve İnsan Olmanın Garipliği
Dünyada yaşam kaç yıldır var sorusunu düşündükçe, insanın ne kadar geç geldiğini hissediyorum. Sanki koskoca bir hikâyenin son sayfalarında açmışız gözlerimizi. Bu düşünce bazen içimi daraltıyor, bazen de tuhaf bir huzur veriyor.
Çünkü geç gelmiş olmak, aynı zamanda hazır bir dünyaya gelmek demek. Ama o dünyanın ne kadar uzun bir hikâyeden geçtiğini bilmek, her şeye daha farklı bakmama neden oluyor.
Bir Gün: Eski Bir Parkta Zamanla Yüzleşme
Geçen yaz, Kayseri’de eski bir parka gitmiştim. Ağaçların gölgesi ağırdı, banklar yıpranmıştı. Oturduğumda telefonumu çıkarmadım. Sadece etrafa baktım.
Yanımda oturan yaşlı bir adam, elindeki bastona bakarak kendi kendine konuşuyordu. “Bu ağaçları ben diktiğimde burası boştu” dedi. O an fark ettim ki insanın hayatı bile bir anda çok küçük bir parçaya dönüşüyor.
İçimden yine aynı soru geçti: Dünyada yaşam kaç yıldır var?
O parkta otururken, milyonlarca yıl önce burada hiçbir insan olmadığını, hatta hiçbir ağacın bile bugünkü haliyle var olmadığını düşündüm. Sanki dünya sürekli kendini yeniden yazıyordu.
Ve ben o hikâyenin sadece çok kısa bir satırında duruyordum.
Hayal Kırıklığı: Zamanın Karşısında Yetersiz Hissetmek
Bazen bu düşünce beni yoruyor. Çünkü ne yaparsam yapayım, o devasa zamanın yanında çok küçük kalıyorum. Yazdığım şeyler, hissettiklerim, yaşadıklarım… Hepsi bir an gibi geliyor.
Bir gece defterime şunu yazdım: “Bu kadar büyük bir zamanın içinde neden bu kadar kırılgan hissediyorum?”
Bu bir hayal kırıklığıydı. Çünkü insan olarak kendi sınırlarımı daha net görüyorum. Dünyada yaşam kaç yıldır var sorusu, bana sadece geçmişi değil, kendi sınırlılığımı da hatırlatıyor.
Ama sonra başka bir şey oluyor…
Heyecan: Zamanın İçinde Bir Nokta Olmak
Aynı düşünce bazen tam tersine dönüşüyor. Bir sabah yürüyüşünde, güneş Kayseri’nin üzerine doğarken, içimde garip bir heyecan hissettim.
Eğer yaşam milyarlarca yıldır varsa, ben de o uzun zincirin bir parçasıyım. Bu düşünce beni küçültmek yerine büyütüyor gibi hissediyorum.
Çünkü var olmak, o dev hikâyenin içinde bir iz bırakmak demek. Belki çok küçük bir iz, ama yine de gerçek.
Dünyada yaşam kaç yıldır var sorusu burada bambaşka bir anlama geliyor: Ben sadece bir sonuç değilim, aynı zamanda bir devamım.
Kendimi Zamana Eklemek
Defterime bazen şu cümleyi yazıyorum: “Ben de o uzun hikâyenin içindeyim.”
Bu cümle bana iyi geliyor. Çünkü geçmişin ağırlığı sadece ezici değil; aynı zamanda bir bağ kuruyor. Sanki milyarlarca yıl önce başlayan bir hikâyenin bugünkü sahnesinde duruyorum.
Bir Akşamüstü: Gökyüzüne Bakmak ve Sessizlik
Geçen ay bir akşamüstü, çatıda oturup gökyüzüne baktım. Rüzgâr hafifti, şehir uzaktan uğultu gibi geliyordu.
O an düşündüm: Eğer dünyada yaşam kaç yıldır var sorusunun cevabı gerçekten bu kadar büyükse, gökyüzüne her baktığımda aslında geçmişe bakıyorum.
Yıldızların ışığı bile geçmişten geliyorsa, belki ben de aslında geçmişle dolu bir anda yaşıyorum.
Bu düşünce beni hem ürküttü hem de büyüledi. Çünkü zaman artık düz bir çizgi gibi değil, katman katman bir şey gibi görünmeye başladı.
Umut: Küçüklüğün İçinde Anlam Bulmak
Tüm bu düşüncelerin arasında en çok tutunduğum şey umut oldu. Çünkü ne kadar küçük olduğumu fark etmek, aslında değersiz olduğum anlamına gelmiyor.
Tam tersine, bu kadar büyük bir zamanın içinde hâlâ hissedebilmek, yazabilmek, düşünebilmek… Bu bana garip bir güç veriyor.
Dünyada yaşam kaç yıldır var sorusu artık beni korkutmuyor. Daha çok, bana şunu hatırlatıyor: Ben çok kısa bir anım ama bu anın içinde gerçek bir varlığım.
Defterin Son Sayfasına Yazdığım Şey
Geçen gece defterimin son sayfasına şunu yazdım:
“Eğer yaşam milyarlarca yıldır varsa, ben de o uzun sessizliğin içinde kısa ama gerçek bir cümleyim.”
Bu cümleyi yazarken içimde hem bir huzur hem de ince bir hüzün vardı. Çünkü her şeyin ne kadar büyük olduğunu bilmek, insanı bazen yalnızlaştırıyor ama aynı zamanda daha derin bir bağ kurmasına da izin veriyor.
Son Düşünce: Zamanın İçinde Sessiz Bir Yer
Şimdi yine aynı soruya dönüyorum: Dünyada yaşam kaç yıldır var?
Bu sorunun cevabı sadece bir sayı değil. O sayı, benim yürüyüşlerimde, defterlerimde, sessiz akşamlarımda yaşıyor. Beni küçültüyor, büyütüyor, bazen kırıyor, bazen onarıyor.
Ama en sonunda şunu öğretiyor: Zaman çok büyük, ama insan da o zamanın içinde anlam arayan bir varlık. Ve belki de en güzel şey, o anlamı aramaya devam etmek.